Βρετανικό, αρχικά χαζό φαινομενικά, χιούμορ όσο δε παίρνει! Αυτό είναι το βασικό στοιχείο της ταινίας, που θα κάνει τον θεατή ή να τη λατρέψει ή να τη κλείσει τα πρώτα τρία λεπτά! Εγώ ανήκω στη πρώτη κατηγορία καθώς λάτρεψα και το χιούμορ και τους απίστευτα έξυπνους διαλόγους του Τζόνι Ντεπ. Η ταινία είναι άριστα σκηνοθετημένη σε μαγευτικούς εσωτερικούς και εξωτερικούς χώρους της...
Η πλοκή φαίνεται αρκετά απλή στην αρχή, όπως και σε κάθε συνηθισμένη αστυνομική έρευνα, αλλά πηγαίνει πολύ βαθύτερα στη συνέχεια της ταινίας. Υποψιαζόμουν τα πάντα και όλους και εξακολουθούσα να μη μπορώ να βρω την απάντηση. Το τέλος ήταν εντελώς εξωφρενικό, αλλά εκτελέστηκε με τελειότητα. Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας εξελίσσεται στο νεκροτομείο με πολλές ανακρίσεις και τηλεφωνικές...
Το Νησί των Καταραμένων (2010)
Το 1954, ο ομοσπονδιακός αστυνομικός Teddy Daniels και ο νέος συνεργάτης του, Chuck Aule, ταξιδεύουν από το Σιάτλ στο νησί Shutter, ένα νησί-φρούριο, για να ερευνήσουν την εξαφάνιση μίας ασθενούς εκεί, της Rachel Solando. Η Rachel είχε μεταφερθεί στο ίδρυμα Ashcliffe, για ψυχικά διαταραγμένους επικίνδυνους εγκληματίες, γιατί έπνιξε τα τρία παιδιά της. Ο Teddy είναι βετεράνος στρατιώτης...