Ο Jenkins σκηνοθετεί την προσαρμογή του μυθιστορήματος του '70 του James Baldwin και αυτή γίνεται μια κινηματογραφική ιστορία αγάπης που ακούει την καρδιά, με μια σκληρή αλλά τρυφερή αλήθεια που με άφησε να κλαίω και να χαμογελάω. Πρόκειται για μια καταπληκτική ταινία, τόσο οσμηρή όσο αισθησιακή, διασυνδέοντας αδιάκριτα κοινωνικά ρεαλιστικά θέματα προκατάληψης, καταπίεσης και φυλάκισης...
Καθ όλη τη διάρκεια της ταινίας επικρατεί ένα πέπλο μυστηρίου. Η ατμόσφαιρα σκηνοθετικά είναι συνεχώς μελαγχολική και βαριά, ακόμα και απόχρωση της εικόνας είναι σε παλ, μουντά χρώματα. Ομολογώ πως ακόμα και μέχρι 10 λεπτά πριν το τέλος ήμουν συνεχώς ευχάριστα προβληματισμένος για το πως θα εξελιχθεί και κάθε λεπτό είχε την έντασή του και την αγωνία του. Ο Λίαμ Νίσον δεν μας έχει...
Λίβανος (2009)
Σίγουρα, αυτή η ταινία έχει μια καινοτομία. Η άποψη των πραγμάτων του διοικητή του τανκ και το κλειστοφοβικό εσωτερικό του άρματος. Αλλά αυτό είναι όλο. Δεν υπάρχει ουσιαστική ανάπτυξη χαρακτήρων και καμία αλλαγή σκηνής. Το βασικό μήνυμα είναι ο πόλεμος είναι η κόλαση, αλλά αυτό το έχουμε δει πολλές φορές πριν. Ουσιαστικά, είναι 90 λεπτά διαφόρων σκηνών βρώμικων ανδρών που παραπονιούνται,...